Μοναχός Ζωσιμάς ο Χιλανδαρινός

Ο μοναχός Ζωσιμάς γεννήθηκε στη Ρωμανία, στα Λευκά Νερά, του δήμου Σόκολατς, με το κοσμικό όνομα Βάσο Κρσμάνοβιτς. Εργάστηκε στη βιομηχανία ξύλου στην επεξεργασία ξύλου. Στον ναό του Αγίου Προφήτη Ηλία, ως λαϊκός, προσευχόταν τακτικά και στεκόταν στις ακολουθίες σαν σκιά κεριού. Τον συνάντησα για πρώτη φορά όταν ήμουν αγοράκι 5-6 ετών και από τότε τον θυμάμαι. Μετά τη Θεία Λειτουργία έτρεχα σπίτι με τα λόγια: «Να ο Βάσο για καφέ!». Τακτικός στις Λειτουργίες και ενεργός στην πνευματική ζωή της τοπικής εκκλησίας, ο Βάσο βρέθηκε σύντομα στη Μονή Οστρόγκ όπου έγινε δόκιμος για 5-6 χρόνια. Τελικά πηγαίνει στην αυτοκρατορική λαύρα της Χιλανδαρίου, όπου εκάρη μοναχός. Ο μοναχός Ζωσιμάς, ως ερημίτης μέσα στον κόσμο, συχνά περιθωριοποιείται αλλά είναι αισθητός. Αυτό είναι ταυτόχρονα ευλογία και άθλος για τον μοναχό. Ο Ηγούμενος αναγνώριζε την ταπείνωσή του αλλά και την επιμέλειά του και συχνά τον συμπεριελάμβανε στην ιερατική του συνοδεία στις κοσμικές κανόνες. Ο Ζωσιμάς βρίσκεται σε υπακοή στην σερβική σκήτη Φλάσκα στην Καρέα, σκήτη της Χιλανδαρίου με παρεκκλήσι αφιερωμένο στη Γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ένα παλιό, ερειπωμένο και συντηρημένο ιερό, που στερείται κοσμικών αναγκών, μαρτυρεί την πλούσια πνευματική αγιορείτικη ζωή, σε κάθε σπιθαμή του Αγίου Όρους. Σε αυτήν υπάρχουν στασίδια στο παρεκκλήσι με εικονοστάσιο, κελλιά και ενδιαφέρουσα εικονογραφία του 16ου αιώνα. Ήδη από την αρχή, μετά την υπακοή που του εμπιστεύτηκε ο ηγούμενος της Χιλανδαρίου Μεθόδιος, ο μοναχός Ζωσιμάς έδειξε την προθυμία του. Τα ελληνικά αδέλφια μπήκαν μια μέρα και κλείδωσαν το ιερό. Ο μοναχός Ζωσιμάς μπήκε στη Φλάσκα μέσα από ένα παραθυράκι, μετά την οποία επτά νεοφερμένοι μοναχοί εγκατέλειψαν τα κελλιά λόγω αυτής της παρέμβασης. Αμέσως από την αρχή, μετά την υπακοή που του εμπιστεύτηκε ο ηγούμενος της Χιλανδαρίου Μεθόδιος, ο Ζωσιμάς δείχνει επίσης την προθυμία του, αλλά και ότι φυλάσσει πιστά όσα έφερε από την πατρίδα του. Όταν ξέσπασε η μεγάλη πυρκαγιά στη Χιλάνδαρι το 2004, από τη φωτιά του κονακιού και του κελιού του, ο μοναχός Ζωσιμάς έτρεξε να σώσει το δρεπάνι του με το οποίο έκοβε χόρτο και το τσεκούρι του, τα οποία είχε φέρει από το βουνό της Ρωμανίας. Προσιτός στον λαό, άλλοτε απορριφθείς και παραμελημένος, αυτός ακριβώς είναι η ενσάρκωση των μακαρισμών του Χριστού: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι». Όταν επισκεπτόταν την πατρίδα του δεν υπήρχε σπίτι, εκκλησία, μοναστήρι, ναός ή ιερό στο οποίο να είχε έρθει χωρίς να αφήσει τουλάχιστον ένα εικονίδιο και την ήσυχη προσευχή του. Κάθε δώρο, προσφορά ή σημείωμα το μετέφερε και το πολλαπλασίαζε μακαριακός, δωρίζοντας στο μοναστήρι και στους ενδεείς. Αυτό φαίνεται σε όλα, και ιδιαίτερα στο σεμνό μοναχικό του ράσο, τα υποδήματά του, το πανωκαλύμμαυχό του και σε ολόκληρη τη ζωή και τον τρόπο ύπαρξής του. Οι καλοπροαίρετοι και οι οξυδερκείς θα έλεγαν ότι η μορφή του μοιάζει με το πρότυπο της εικόνας του Αγίου Σάββα από τον ζωγράφο Πάγια Γιοβάνοβιτς, την οποία ζωγράφισε με βάση μοτίβα από τη μονή Στουντένιτσα και τη Μιλέσεβα.