Νέα έκδοση βιβλίου από τον Διάκονο Βοζίνταρ Βασίλιεβιτς: «Το Πνεύμα πνέει όπου θέλει»

Το βιβλίο του Βοζίνταρ Βασίλιεβιτς: «Το Πνεύμα πνέει όπου θέλει» είναι μεγαλειώδες και ρεαλιστικό. Κατά την πρώτη ανάγνωση, φαίνεται αυθόρμητο και τυχαίο, σαν ένα ορμητικό ποτάμι, δυνατό και ιδιότροπο, που κυλά τα νερά του σε πολλούς κλάδους, πλημμυρίζει πολλές όχθες, σκάβει πολλές ηπείρους. Περιέχει τις σημειώσεις του συγγραφέα για γεγονότα στο ευρύτερο περιβάλλον της Ορθόδοξης Εκκλησίας και όχι μόνο, καθώς και παρατηρήσεις για τον Καρλ Μπαρτ και τον Ράτζινγκερ, κορυφαίους Καθολικούς θεολόγους. Παρατηρήσεις για το «πνεύμα της εποχής» και τα σταθερά δόγματα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Ίσως βρεθούν αναγνώστες που θα σταθμίσουν στο εξωτερικό και αδάμαστο στρώμα του βιβλίου. Ωστόσο, μια προσεκτική ανάγνωση μας αναγκάζει να συνειδητοποιήσουμε ότι πρόκειται απλώς για μια σοφή πρόσοψη. Με τα χρόνια της επιστημονικής εργασίας, αναπτύσσεται η αίσθηση ακρίβειας, και φυσικά, στον συγγραφέα αναπτύχθηκε η αίσθηση για τη θεολογική γραμμή και αρχιτεκτονική, εκείνη τη θεολογική αρχιτεκτονική που μας προσδίδει μια αίσθηση διαφάνειας των θόλων, του μεγάλου πνευματολογικού και θεουργικού λαβυρίνθου της Εκκλησίας του Χριστού. Στο βιβλίο, η δογματική, ορθόδοξη ευθεία γραμμή εμπλουτίζεται με τα θερμά χρώματα της «γλυκιάς Ορθοδοξίας» (Μίλος Τσρνιάνσκι). Στο έργο του κ. Βοζίνταρ Βασίλιεβιτς, του διακεκριμένου διακόνου και υποδειγματικού διδακτορικού φοιτητή Θεολογικών Σπουδών, μπορούμε να δούμε ένα ευρύ φάσμα θρησκευτικών αποχρώσεων, αλλά αυτό που χαρακτηρίζει αυτό το έργο είναι εκείνη η ποιοτική απόχρωση της καθολικής και ορθόδοξης αιωνιότητας. Ο συγγραφέας, σαν Φλαμανδός και αναγεννησιακός ζωγράφος, μας χαρίζει διαφορετικά φάσματα γεγονότων στην Εκκλησία, καταγράφοντας τη μαρτυρία της στον χρόνο και τον χώρο. Διότι, «Ο Κύριος διακόσμησε το λόγο Του με πολλά χρώματα για να διδάξει τον καθένα, εξετάζοντας τι του χρειάζεται. Στο λόγο Του έκρυψε πολλούς θησαυρούς, για να μπορέσει ο καθένας μας, εκεί που κοπιάζει, να πλουτίσει κιόλας.» Ο λόγος του Κυρίου, παράλληλα με πολλές διδαχές, μας δίνει και πολλές σκέψεις. Όπως λέει ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος στο διάσημο έργο του: «Ο Κύριος ομιλεί». Ο Βασίλιεβιτς περιγράφει προσεκτικά και επιμελώς όλα τα γεγονότα της νεότερης ιστορίας της χριστιανικής Εκκλησίας υπό το πρίσμα του ορθόδοξου Χριστού, υπό το πρίσμα της αιωνιότητας (Sub specie aeternitatis). Η Αγία Παράδοση περιλαμβάνει ολόκληρη τη χριστιανική ζωή και μέσω της Ευχαριστίας επεκτείνεται σε όλους τους χριστιανούς και σε όλους τους καιρούς. Ο λειτουργικός ρυθμός ακολουθεί και τις ζωντανές εικόνες της ιστορίας της Καινής Διαθήκης. Όπως επίσης και τις περικοπές για τον μόνον Άγιο που με χάρη έδωσε αγιότητα, για τον Κύριο Ιησού Χριστό. Το κείμενο περιλαμβάνει διάφορα είδη, απορροφημένα από την πλούσια ιουδαιοχριστιανική κληρονομιά. Μια ζωντανή εορτολογία συνοδεύει αυτό το έργο, μέσα από θραύσματα της χριστιανικής ιστορίας, όπου συνοδικά αποφασιζόταν για τις αλήθειες της πίστεως, για την ολότητα της σωτηρίας και της θεραπείας, αλλά όχι την ατομικά ωφελιμιστική σωτηρία, όπως συχνά αντιλαμβάνεται κανείς, αλλά τη σωτηριολογία σε κοινωνία με όλους τους αγίους. Αυτή η μελέτη κινείται με ευκολία μέσα από την ιστορία της πατερικής θεολογίας, μέσα από την καππαδοκική σύνθεση, καθώς και μέσα από όλες τις τριαδικές αποκλίσεις που αντικατοπτρίζονται στη σύγχρονη εκκλησιαστική μας ιστορία. Μέσα από τα κείμενα θα αισθανθείτε τις χριστολογικές αναζητήσεις για τη θεανθρώπινη ισορροπία, όπου η Εκκλησία με το Άγιο Πνεύμα απέφυγε επιδέξια τον ανθρωπολογικό πεσιμισμό και τον ανθρωπολογικό μαξιμαλισμό και προμηθεϊσμό του σύγχρονου ανθρώπου. Αυτό που δεσπόζει πάνω από το πλούσιο μωσαϊκό του Βασίλιεβιτς είναι η θέωση του ανθρώπου και η ένωσή του με τον Χριστό, δηλαδή η αποκατάσταση της εικόνας του Χριστού στον άνθρωπο. Η πνευματικο-εκπαιδευτική σκέψη του συγγραφέα για τον Χριστιανισμό απέφυγε την ατομικιστική αντίληψη, στην οποία οι στόχοι – πρόοδος, δικαιοσύνη, ισότητα – αξιολογούνται μόνο από την άποψη των ατομικών δικαιωμάτων και όπου η κοινωνία νοείται μόνο ως συλλογή ατομικοποιημένων μονάδων, ως αποξένωση, υπαρξιακό κενό και αποπροσωποποίηση. Αυτή είναι η προσωπική προσέγγιση του Βοζίνταρ Βασίλιεβιτς προς τους συμμετέχοντες στην εκπαίδευση, ως ελεύθερα πρόσωπα στο Σώμα του Χριστού, για να αντιμετωπίσουν σοβαρά και υπεύθυνα τις αντιφάσεις και τις προκλήσεις της εποχής τους, προκειμένου να αποφύγουν τις κατακλυσμιαίες συνέπειες που μπορεί να προκαλέσει ένας σκληρός τεχνολογικός πολιτισμός. Κατά τη γνώμη του συγγραφέα, η προσωπική προοπτική προσελκύει όλο και περισσότερο, ρητά ή άρρητα, τους θεωρητικούς, τους συμμετέχοντες σε νέα κοινωνικά κινήματα και όλους όσους ανησυχούν για το μέλλον, όχι μόνο της δικής τους κοινωνίας αλλά και του πλανήτη. Ο κόσμος του ανθρώπου βρίσκεται σήμερα σε σταυροδρόμι περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Το μέλλον ανθίζει. Το μέλλον του κόσμου εξαρτάται από το αν θα στραφούμε στη χριστιανική εκπαίδευση ως νηφάλια άσκηση του ολοκληρωμένου ανθρώπου που συμμετέχει στον Θεό και θα αποφύγουμε τις παγίδες που δημιουργήσαμε εμείς οι ίδιοι στον σύγχρονο πολιτισμό, ή αν θα συνεχίσουμε να ορμούμε παράλογα στην επερχόμενη κατακλυσμιαία. Η αρχή του προσώπου που ακτινοβολεί από το βιβλίο του Βασίλιεβιτς μας προσανατολίζει σε νέες δυνατότητες δυναμικής ανάπτυξης στραμμένες προς τον Έσχατον, προς το μέλλον, δηλαδή προς τη μεταϊστορία και τον Νέο άνθρωπο εν Χριστώ Ιησού. Το έργο του συγγραφέα διαφέρει από τις αντιλήψεις που στρέφονται προς το άκαμπτο παρελθόν ως πρότυπο για την επίλυση των σύγχρονων προβλημάτων της ύπαρξης. Κάθε άθλημα στην Εκκλησία του Θεού πρέπει να έχει ως βάση τη ζωντανή Παράδοση, «διότι ο Ιησούς Χριστός χθες και σήμερα είναι ο ίδιος και πάντα» (Εβραίους 13, 8). Επίσης, η χριστιανική εκπαίδευση, κατά τον συγγραφέα, αποδίδει στα ηθικά αιτήματα, σε αντίθεση με τον πραγματιστικό ωφελιμισμό των κυρίαρχων πολιτικών σχεδίων που αρνούνται ή αγνοούν τις ηθικές αρχές και αξίες. Πράγματι, αυτό το έργο είναι μια πρόσκληση στον σύγχρονο άνθρωπο να αναρωτηθεί για το νόημα της ζωής του στην Εκκλησία του Θεού. Γιατί, όπως είπε και ο ίδιος ο συγγραφέας: «Το Πνεύμα πνέει όπου θέλει».