ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΟ ΝΤΟΥΜΠΡΟΒΝΙΚ

Το έτος 1877 καθαγιάστηκε ο ένδοξος και μεγάλος σερβικός ναός στον Ντουμπρόβνικ, αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, ενώ πριν από αυτόν, η εκκλησία στο Μπονίνοβο ανεγέρθηκε το 1837. Η πρώτη εκκλησία, αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο, καθαγιάστηκε ήδη το 1800 στο Ποσάτ. Οι Σέρβοι ηγεμόνες ήταν για αιώνες στο πλευρό της πόλης του Ντουμπρόβνικ. Έχουν σωθεί καταγραφές επισκέψεων Σέρβων μεγιστάνων στη Δημοκρατία του Ντουμπρόβνικ. Πολλοί Ντουμπροβνικιανοί, εκείνη την εποχή, ήταν ενθουσιασμένοι με τα σερβικά μοναστήρια. Ο Νίκολα, πατέρας του Ρούτζερ Μπόσκοβιτς, ως εξαιρετικός γνώστης των σερβικών χωρών, ήταν μεγάλος γνώστης του βίου και του έργου του Αγίου Σάββα. Ο διπλωμάτης Γιάκοβ Παλμότιτς, σε ένα έπος, ψάλλει για τη συγκινητική υποδοχή στο μοναστήρι της Μίλεσεβα, μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1667 που έπληξε το Ντουμπρόβνικ. Θυμόμαστε τον λαμπρό και μεγάλο ιστορικό ρόλο της εκκλησιαστικής κοινότητας του Ντουμπρόβνικ. Ο Πρωτοπρεσβύτερος και spätere μητροπολίτης Δαβροβονίας Γεώργιος (Νικολάγεβιτς) είναι ένα από αυτά τα τέκνα, τα οποία πνευματικά γέννησε η ενορία του Ντουμπρόβνικ, και ο οποίος τώρα αναπαύεται στην γραφική τοποθεσία Μπλαζούι – Πηγή του Βοσνίου, στο Σεράγεβο. Ο θαυμάσιος ναός του Ευαγγελισμού, χτισμένος στη θέση μεγαλειωδών αρχοντικών κτιρίων, είναι ένα μαργαριτάρι ολόκληρης της πολυθρησκευτικής και πολιτιστικά αινιγματικής πόλης της Ραγούζας, στις ακτές της Αδριατικής Θάλασσας. Μέχρι το 1691, οι μητροπολίτες Δαβροβονίας (Αυξέντιος, Θεόδωρος κ.λπ.) είχαν δικαιοδοσία επί των Ορθοδόξων Σέρβων στη Δαλματία, μετά την οποία παραμένουν τιτουλάριοι: «έξαρχοι Δαλματίας». Εκτός από αυτούς, τη μεγαλύτερη ευθύνη, μέχρι την άφιξη της Αυστροουγγαρίας, είχαν και οι μητροπολίτες της Ζέτα, αλλά όχι άμεσα, παρά μέσω των «βικάριών» τους, δηλαδή των αρχιμανδριτών που έστελναν. Κατά τη διάρκεια της διοίκησης στη Δαλματία και στην Κότορ, από τον επίσκοπο Στέφανο Κνέζεβιτς (1853–1890), το 1870, οι περιφέρειες της Κότορ και του Ντουμπρόβνικ αποκτούν ξεχωριστό επίσκοπο, και μέχρι εκείνο το έτος τις υπηρετούσαν αντιπρόσωποι – βικάριοι – αρχιμανδρίτες. Η ταραχώδης ιστορία υπό τους Τούρκους, τους Ενετούς, τον Ναπολέοντα, περιέπλεξε την ήδη δύσκολη θέση των Σέρβων σε αυτόν τον χώρο. Μόλις το 1804 επιτράπηκε να διαμένει μόνιμα ορθόδοξος κληρικός στην πόλη. Για το Ντουμπρόβνικ και την ορθόδοξη ζωή σε αυτό μιλούν ο Άγιος Νικόδημος Μίλας, ο Ντούμ Ιβάν Στογιάνοβιτς και ο Λούγιο Βοϊνόβιτς. Οι ιωβηλαίοι και οι λειτουργικοί εορτασμοί που παρέμειναν εντυπωσιακοί στη συνείδηση των Σέρβων του Ντουμπρόβνικ είναι σπάνιοι αλλά μεγάλοι, δεδομένης της πνευματικής τους μεγαλοσύνης και του μικρού τους αριθμού. Ένας τέτοιος είναι αναμφίβολα η στιγμή του εορτασμού της 100ης επετείου του καθαγιασμού του ναού του Ευαγγελισμού, το 1977. Τη Θεία Λειτουργία τέλεσε ο μητροπολίτης Δαβροβονίας Βλάντισλαβ (Μίτροβιτς), με τη συλλειτουργία του κλήρου της επισκοπής Δαβροβονίας (σημερινές: Δαβροβονίας, Μίλεσεβα, Ζαχούμ-Ερζεγοβίνης). Διάκονος Μποζιντάρ Βασίλγεβιτς