Σε δεσμά για το Ευαγγέλιο

Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι περιάγετε την θάλασσαν και την ξηράν ποιήσαι ένα προσήλυτον, και όταν γένηται ποιείτε αυτόν υιόν γεέννης διπλότερον υμών. (Ματθαίος 23, 15) Αλλά καθώς δοκιμασμένοι από τον Θεό φανήκαμε ικανοί να μας ανατεθεί το Ευαγγέλιο, έτσι λαλουμε, όχι σαν αυτούς που ευαρεστούν τους ανθρώπους, αλλά τον Θεό που δοκιμάζει τις καρδιές μας. (Α' Θεσσαλονικείς 2, 4) Περνώντας ως επίσκοπος την επαρχία του με τα πόδια, τον σταμάτησε μια ομάδα που δεν τον άφηνε να περάσει. Αφού τον χαστούκισαν, συνέχισε το δρόμο του προς το μοναστήρι. Όταν έφτασε στην οικογένεια, το μοναστήρι παρατήρησε ότι ήταν αναστατωμένος και τον ρώτησαν τι συνέβη. Σε αυτό απάντησε σύντομα: «Δεν χαστούκισαν εμένα, αλλά τον εαυτό τους». Έπεσε έπειτα στην ίδια κατάσταση και πέρασε ανάμεσά τους, χωρίς κανείς να τον αγγίξει: Αυτός δε διερχόμενος διά μέσου αυτών επορεύετο (Λουκάς 4, 30). Αν περνούσε από τους δρόμους του Βελιγραδίου αντί της Ναζαρέτ, ο Μεσσίας θα λιθοβολείτο. Ήταν φυσιολογικό για έναν νέο, γεμάτο όμορφες αναμνήσεις, γνώσεις, σκέψεις και αναμνήσεις, να επισκέπτεται την πρωτεύουσα, με τις προσευχές προς την Παναγία και τον Άγιο Στέφανο Λαζάρεβιτς. Με αυτήν την ευωδιαστή μέθοδο, σαν την τσάντα του επισκόπου Παύλου από τα πεδία της Μετοχίας, γεμάτη βότανα και παιώνιες ή την τσάντα γεμάτη δώρα του γέροντα Ζωσιμά του Χιλανδαρινού· με το κελάηδημα της προσευχής στα χείλη, θαρραλέα και αποφασιστικά διασχίζοντας τη σερβική γη. Αυτό δεν συμβαίνει πια. Γιατί; Ο απόστολος Παύλος και ο επίσκοπος Παύλος έφεραν τον ελαφρύ ζυγό του Χριστού. Ο ένας ήταν ο ένδοξος μετανοών και μάρτυρας του λιθοβολισμού του Στεφάνου, και ο άλλος μάρτυρας του λιθοβολισμού του Εσταυρωμένου Κοσσυφοπεδίου. Ενδιάμεσα και μετά από όλα αυτά, μας συνέβησαν αυτά τα χρόνια να εμφανίζονται απρόσωπες μάζες με αρχηγούς, για να συμβεί κάτι αδόκιμο. Εάν συμβεί, θα υπάρξουν πολλοί Στέφανοι αλλά δεν θα υπάρξουν Σαύλοι και δεν θα υπάρξει ούτε ένας Παύλος, και γι' αυτό κανείς δεν θα μετανοήσει, ούτε θα προσευχηθεί, ούτε θα αφιερωθεί. Οι σκέψεις μου, η προσευχή σου, τα πνευματικά βέλη του αγώνα σήμερα έχουν αντικατασταθεί από τη δημόσια «άσκηση» των «σκληροφασιστών». Δεν υπάρχει κίνηση προς την αιωνιότητα γιατί υπαινίσσονται ότι δεν υπάρχει Θεός και ότι η βασιλεία των «καλύτερων» είναι από αυτόν τον κόσμο. Σκληροτράχηλοι και απερίτμητοι τῇ καρδίᾳ και τοῖς ὠσίν, σεις πάντοτε αντιτίθεσθε εἰς τὸ Πνεύμα τὸ Ἅγιον· καθώς και οι πατέρες σας, ούτως και σεις. (Πράξεις των Αποστόλων 7, 51) Τα γεγονότα της Ναζαρέτ ήταν και παραμένουν η πραγματικότητά μας μέχρι σήμερα. Δύο μητροπολίτες του Σαράγιεβο, «εν ειρήνη», στη μέση του δρόμου τους έφτυσαν στο πρόσωπο και τους τράβηξαν τα μαλλιά και τα γένια. Ένας άλλος Σέρβος μητροπολίτης, θεολόγος και πνευματικός, βρέθηκε στο συνοριακό πέρασμα. Ερωτηθείς ειρωνικά και προκλητικά από τον τελωνειακό υπάλληλο αν είχε κάποιο όπλο μαζί του, απάντησε με ένα κομποσκοίνι στα χέρια: «Μόνο όλη την πανοπλία του Θεού» (Εφεσίους 6, 13). Υπέστη φοβερή βία. Όλα αυτά δεν αναφέρθηκαν από τον τύπο, δεν χτίστηκε επ' αυτών η απιστία, δεν ανακοινώθηκε ο τριμερής μηχανισμός. Ο πλειονότητα έκανε απλώς τη δουλειά της και ζούσε τη ζωή της, «την καλύτερη ποτέ». Απόγονοι των σκληροτράχηλων κεφαλόποδων και ανεκπαίδευτων στην καρδιά και τα αυτιά σήμερα «μαζεύουν βερίκοκα, ακόμη άγουρα». Στους πνευματικούς σκληροτικούς τα νεύρα τους άρχισαν να νεκρώνονται. Το αγιοσαββικό: του Γαβριήλ, του Βικεντίου, του Γερμανού, του Παύλου – υπομονή και πάνω από αυτούς η εχθρική κακοποίηση υπομένει σήμερα (πάλι και πάλι) ο Πρωτοϊεράρχης της Σερβικής Εκκλησίας, Πορφύριος. «Ένας ήσουν μέχρι χθες, και σήμερα άλλος, πες ποιός είσαι;». «Κρατικού πατριάρχη, γιατί σιωπάς!» Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει αυτό. Η ανακήρυξη ανθρώπων ως θεών, όπως οι ειδωλολάτρες στη Λύστρα, συνοδεύεται δωρεάν με το δικαίωμα να κρίνουν άλλους με συνοπτικές διαδικασίες. Το βλέπει και το υπομένει ο «θεϊκός» στιγματισμός και η προσπάθεια να φανεί ο «τελευταίος ιερέας» στον σερβικό κόσμο. Δεν κατάφεραν και δεν θα καταφέρουν, όπως και πολλοί χειρότεροι πριν από αυτόν. Ούτε ο Παύλος και ο Βαρνάβας δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους θεούς. Ο Παύλος υπομένει φοβερά μαστιγώματα, χτυπήματα, διώξεις για τις οποίες αργότερα γράφει στους Κορινθίους: «Εν φόβῳ μεταξύ ψευδοαδελφών, ἐν πείνῃ και δίψει, ἐν πολλῇ ἀσιτίᾳ, ἐν ψύχει και γυμνότητι. Τίς σκανδαλίζεται, και εγώ μη πυρούμαι; Εάν δεῖ καυχάσθαι, τάς ἀσθενείας μου καυχήσομαι.» (Β' Κορινθίους 11, 26-31). Οι σκληροτράχηλοι καυχιούνται για αυτό που ο σοφός ντρέπεται. Η αντινομία του παραλόγου της εκτός εκκλησίας συνείδησης εξελίσσεται με δύο τρόπους: 1) Με την παρουσίαση του εαυτού τους υπό την ιδιότητα του «θεολόγου», «αντιφρονούντος», «διωκόμενου», «μάρτυρα» (χωρίς αίμα, διώξεις και παθήματα). 2) Με ένα πρόσωπο που πρέπει να ανακτήσει τα «καταπατημένα» και «απρόκλητα αλλοτριωμένα δικαιώματά» του από τους καταπατητές. Αυτά είναι τα δεσμά και οι πλάνες της ολεθρίας, στον χορό των οποίων παρασύρεται ο αφελής κόσμος μας. Η ερμηνεία της φύσης και του βάθους του φαινομένου της αιτιότητας της πνευματικής σκλήρυνσης αυτών, σε πολλούς θα ήταν ασαφής, αλλά αν χρειαστεί θα αποκαλυφθεί δυνατά και με ακρίβεια. Για ανεπιθύμητες ενέργειες και παρενέργειες πρέπει κανείς να συμβουλεύεται ενίοτε τον γιατρό ή τον φαρμακοποιό. Στις αμέτρητες δυσάρεστες καταστάσεις στις οποίες βρέθηκε ο απόστολος Παύλος, όπως η ημιθανής κατάσταση, η λιποθυμία και οι ξυλοδαρμοί, βρέθηκε επειδή επικαλούνταν και κήρυττε τον Χριστό, και Αυτός παρέμεινε μαζί του «εν τοις δεσμοις του ευαγγελίου» (Φιλήμονα 1, 13) και με μεγάλη φροντίδα για τις εκκλησίες. Θα μας πουν ότι ζούμε σε έναν άλλο κόσμο και ότι είναι άλλες εποχές. Τότε, με βάση αυτό, πρέπει να μετράμε με καλό μέτρο: με νικολάειες ακρίβειες να παρουσιάζουμε στους «αρειανούς» τη σημασία της «περιτομής». Οι απερίτμητοι κεφαλόποδες είναι το αντίθετο του Χριστού. «Ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον Θεόν ή σέβασμα, ώστε και καθίσαι αυτόν εν τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ, ἀποδεικνύντα ἑαυτόν ότι εστίν Θεός.» (Β' Θεσσαλονικείς 2, 4). Αντί: «Σκουπίδια του κόσμου, σε όλους σκουπίδια μέχρι σήμερα», ο ρόλος των «αντιφρονούντων και θεολόγων» είναι μια «ουκροφασιστική και διεθνώς φανατική» συνεδρία. Κέντρο διήθησης λυμάτων του πουριτανικού, προτεσταντικο-βελιγραδικού καθαρτηρίου για τους «εκλεκτούς». «Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι κλείετε την βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· σεις γάρ οὐκ εἰσέρχεσθε, ουδέ τούς εισερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν.» (Ματθαίος 23, 13). Και αυτοί φωνάζοντες με μεγάλη φωνή, έφραξαν τα αυτιά τους και όρμησαν όλοι μαζί επάνω του, και αφού τον έβγαλαν έξω από την πόλη, άρχισαν να τον λιθοβολούν. Και οι μάρτυρες έβαλαν τα ρούχα τους στα πόδια ενός νέου ονόματι Σαύλου. (Πράξεις 7, 57-58) Στην επιστολή προς Φιλήμονα ο απόστολος λέει: «Διά την αγάπην μάλλον, σε παρακαλώ, εγώ ο ίδιος, Παύλος ο γέρων, τώρα δε και δέσμιος Ιησού Χριστού, σε παρακαλώ δια το τέκνον μου Ονήσιμο, τον οποίον εγέννησα ἐν τοῖς δεσμοῖς μου· ο οποίος ποτέ ήτο σοι άχρηστος, τώρα δε και σοι και εμοί εύχρηστος. Ον έπεμψα σοι οπίσω· συ δε αυτόν, τούτ' έστι τά εμά σπλάγχνα, δέχου. Εγώ ήθελον αυτόν να κρατήσω παρ' εμοί, ίνα αντί σου με υπηρετήσει εν τοις δεσμοις του ευαγγελίου.» (Φιλήμονα 1, 13). Ο Παύλος γνώριζε ότι, κατά το λόγο του Χριστού, εκτός από τις φωνές περί συγκρούσεων και πολέμων, θα έρθουν ψευδοχριστοί. Γι' αυτό οι ευαγγελικές αλυσίδες του είναι ένα θεοειδές μέτρο της γέννησης της Εκκλησίας και των παιδιών της· η γέννηση ενός άφθαρτου αντίλαλου της δεύτερης κλήσης της Ιεριχούς, μια φωνή έτοιμη να απαντήσει στο κολασμένο χάος και τις δαιμονικές επιθέσεις. Ύπαγε, Σατανά! Ὕπαγε, Σατανᾶ!